Anna Korcz - biografia
Nowości * FOTO * Wywiad * Kontakt
Urodzona w 1968 roku w Warszawie. Ukończyła warszawską PWST w 1992r. Od początku kariery jest aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie.
Wymiary: 170/58, 95-65-95
Oczy: brązowe
Włosy: czarne
FILMOGRAFIA
1989 - Nocny gość /Polska-CSRS/, (Katarzyna), reż.Stanisław Różewicz
1990 - Napoleon w Europie /Berlin - Niemcy/(Minna Zimmer)
1996 - Dzieje mistrza Twardowskiego, reż.Krzysztof Gradowski
1997 - Sława i chwała, *aktorka Marysia Tatarska, przed wojną kochanka Hubego, w czasie wojny konfidentka gestapo, reż.Kazimierz Kutz
1997 - "Klan" (Ilona Gorska, projektantka mody
1997 - Koniec Pięknego lata
1998 - Operacja Samum, (Karen Pierce, agentka Mossadu), reż.W.Pasikowski
1993-1998 - Liczne role teatralne
2000 - "Na dobre i na złe", (Iza, żona Igora)
2002- "CHOPIN. Pragnienie miłości", (baronowa Charlotta Rothschild)
2003- "Na wspólnej", (Izabela Brzozowska, matka Maksa)
UMIEJĘTNOŚCI
Znajomość języków: angielski, rosyjski.
Sport: tenis, narciarstwo, pływanie, jazda konna
Taniec: współczesny i klasyczny
Głos: alt
Prawo jazdy
NAGRODY
Główna nagroda na X Ogólnopolskim Przeglądzie Spektakli Dyplomowych Szkół Teatralnych
Nagroda Agencji Aktorskiej "Passa" - Łódź '92
Nominacja do głównej roli kobiecej za "Balladynę" - II Festiwal Twórczości Telewizyjnej 1994 |
| Wydaje się najbardziej włoską spośród polskich aktorek, takiej wnuczki nie wyparłaby się Lollobrigida ani Silvana Magnano. Anna Korcz potrafi zresztą grać z iście włoskim temperamentem, czego próbki zademonstrowała w "Awanturze w Chioggi" i "Sześciu opowieściach o przemyślności kobiety niewiernej".
Pozycje gwiazdy Teatru Telewizji przyniosły jej jednak inne spektakle, zwłaszcza klasyka narodowa. Juliusz Słowacki cieszyłby się, że wymyślone przezeń bohaterki mienią się wciąż nowymi odcieniami, a w ich osobowościach ujawniają się rysy, których istnienia sam pewnie nie podejrzewał. Jako Balladyna (reż. Janusz Wiśniewski) Korcz stworzyła kreację daleko odbiegającą od schematu, a piękna rola Księżniczki w "Śnie srebrnym Salomei" (wspaniała, właściwie filmowa inscenizacja Krzysztofa Nazara) uwypukliła jej dumę i delikatność.
W ciągu trzech lat zagrała główne i duże role w aż piętnastu sztukach. Zła Natalia w "Trzech siostrach", zabawna Eleonora w "Zamku w Szwecji", samotna, wynajmująca do towarzystwa sztucznego człowieka Rea Izzin w "Córce Pigmaliona". To rzadkość, by młoda aktorka z takim wyczuciem odnajdywała się w tak wielu gatunkach i stylach.
Jacek Tabędzki |
|